 |
| Haxhi Muhaxheri |
Të lutem – për atë fjalë
që peshon sa bjeshka
kurorëzoje buzëqeshjen
me një puthje të ëndërrt
N‘bulëzim dashurie
çjerri të gjitha maskat
harroj lojërat e djallit
por jo Ligjet e Karmës
e ditën e gjykimit
Më pas – Perëndesha ime
shpirtit ngjalli të gjitha stinët
që fushave të blerta
të çelin lulet e shpresës
____
Haxhi Muhaxheri
EDHE NJË HERË
U bën njëzet vjet që Ti
këndon të njëjtën këngë
sa herë e harron Zotin
E unë...
prapë kërkoj ta përsëritësh
edhe një herë... edhe një herë
aman... edhe një herë
Mbretin...
ende nuk e ka zënë gjumi
__
Haxhi Muhaxheri
04.03.2018
/ Ismet Jashari /
Thonë se lindur kish me fletë
Thonë se zihej me rrufetë
Thonë se zbriste nga qielli
Sa herë errej dielli
E kur moti prishej në Arbëri
Ai vriste nga një bajloz të zi
Komandat e thërrisnin
Veten e quante ushtar
Thonë se n’log të mejdanit
Gjithmonë ishte i parë
Thonë se vinta nga legjendat
Kreshnik (I)lirie
Thonë ishte shqiponjë Orizare
E Lis i madh Shqiptarie
_
Orizare - Fshati i lindjës së heroit
Haxhi Muhaxheri, 03.01.2018
/Dëshmori Fadil Nimani/
Plisin e mbante në zemër
Armët – ngjeshur brezit
Dhe hartën e kufijve n'sy
Kur terri shfaqej mbi atdhe
Vraponte tehut të shpatës
Të përballej me kuqedrën
Emri i tij – kurorë lavdie
Shqipinjë e Kosovës
Diell në Shpirt Lirie
____
Haxhi Muhaxheri
24.03.2018
Aq shumë të dua – Perëndesha ime
Kam nisë me t'urrejtë prej dashnisë!
Veç Zoti e di ç'po ndodh – veç Ai...!
27.03.2018
Ma zbardhe natën
e ditën krejt ma sose
Ti – e pabindura fjalë
që u trembesh lindjeve
Dreqi e marrtë –
pse ruan virgjërinë
kur e di mirë moj
që jam ujk i moçëm
____
Haxhi Muhaxheri
28.03.2018
Haxhi MUHAXHERI
VERËS, NË DITËN E VERËS...
Ti Verë – veç shpirtit - more krejt çka tjetër deshe nga unë
Pastaj – mallkimet në emër të Krishtit e të Muhamedit
Shëmtuan bukurinë e stinës – plagosën ëndrrat e blerta
E ne vazhdonim lutjet – duke bërë kryq e duke puthur token
Prej frikës së magjive apo të dehur nga opiumi i gënjeshtrave
Pa e kuptuar kurrë fjalën e Zotit – bekimin e tij për dashurinë
Tash – veç kujtimeve – s’ka mbetur asgjë tjetër moj – asgjë
Unazat që moti janë ndryshkur – shpresat janë zverdhur
Rrugët që i kemi pagëzuar pranverave – kanë ndërruar emër
Janë mbyllur të gjitha shtigjet – vrarë i kanë edhe zogjtë
Qiellit dëgjohen vargjet e poetëve për dashuritë e humbura
E nata veshur ia ka planetit përdhunshëm rrobat e zeza
Sot është Dita e Verës – njerëzit kapin rrezet – shkëlqejnë
Kurse ne mërdhijmë e mërdhijmë – se rrahur na kanë dimrat
As ngjyrat më nuk i dallojmë – as erën e vjollcave s‘e ndjejmë
E s’kemi zgjidhje tjetër moj – veç të ikim largë e më largë
Tej shtatë maleve e deteve – në Ishullin Eta – atje ku sundon Perëndesha e Egër – të cilës edhe Zoti i bie në gjunjë…
14 mars 2018
