KUR ETËN E ZË GRIPI
Kur Etën e zë gripi
Diellit i erren sytë
Plaket hëna
E shuhen yjet
Arratisen shkronjat
Vargjeve u bie pika
Muzat varin veten
Këngës i ndalet rrita
Vdesin lirikat
Ç'mëndet poeti
Loton qielli
E trazohert deti
Zgjohet laneti
Vajton planeti
Përhapen magjitë
E godet tërmeti
23. 12. 2017
 |
| Haxhi Muhaxheri |
DIÇKA PO NDODH E DASHUR
E ndjej
Diçka po ndodh
E dashur
Rrugëtojmë
Me shpejtësi drite
Udhës së Qumshtit
Galaktikave
E me mikroskop jonik
Shikohemi
Por heshtjen
Nuk e thyejmë
Eta
As pluhuri kozmik
Më nuk e shuan
Zjarrin e ndezur
Brënda nesh
Futur jemi
Labirintheve
Fushës magnetike
Të mendjes
Dhe aty
Ngritur e kemi
Flamurin e bardhë
Se shpirti
Na është zën peng moj
E kthim mbrapa nuk ka
Në gjakun e ndezur
Kapilarëve të zemrës
Ku hareshëm lozin
Protonet neutronet
Nisi proçesi i ngjizjes
E përbrenda bërthamës
U shfaq një dimension i ri
Për jetën
Eta
Tash edhe matematika
Humbur e ka imunitetin
Se me zero
Dhjetra herë
Shumëzuar të kam
Po përfundimi
kurrë nuk më doli zero
Diçka
Vërtetë ka për të ngjarë
E dashur
Shkatrruar janë magjitë
E dyshimi është mundur
Lum unë i lumi
Por... Dreqi e marrtë
Lodhur më kanë formulat
Ëndërrat keq më janë dehur
Koka në dysh më është ndarë
E sytë po më lën
Mjer unë i mjeri... Ç’po ndodh...
Klinika mentale
Nuk pranon më pacient
Se çmendur janë
Edhe mjeket
Lum unë i mjeri oh
Mjer unë i lumi
Kush më thotë
Sa është ora
Në ç’stinë jemi vallë
Po emrin... emrin si e pata...
08.12.2017
 |
| Haxhi Muhaxheri |
VARGJE ME GRIP
Kot bredh
Brigjeve të mendjes
Ënd֝ërr më ëndërr
Viteve
Miteve
Lëgjendave
E historisë
Në kërkim të fjalës
Së humbur planeteve
Edhe nëntë bijat e Zeusit
I ka zën gripi
E dashur
Më nuk i ndihmon
Vitamina C
E as çaji
Me lëng limoni
Mbaje veten
Perëndeshë (I)lirie
Merr ngrohtësinë
E trupit tim
Puth diellin
Mëngjeseve
Shpirt jepu Lirikave
Që dashuria
Ta vrasë sëmundjen
E kënga
Ta mund vajtimin
22 dhjetor 2017
ETA DHE KOMETA
As nata e mori vesh çfarë i ndodhi
Kur numërat ndryshuan në rrethin e shtatë
E Liria udhëtoj dimensioneve të panjohura
Bashkë me dritën që lëshuan rrufetë
Eta Eta
Bërthamën godet Kometa
U thye kufiri ndryshuan polet pushuan ëndrrat
Në Teatrin e Qiellit u shfaqen dy silueta
E hënës një yll fshehurazi ia shkeli syrin
Pastaj doli fjala se veten burgosi tundimi
Eta Eta
Ku mbet Kometa
Përplot me krushq
Ishte dasma e poetëve
Po vargjet keqas ishin sëmurë
Për mungesë oksigjeni
Aty fryma të zihej
Nga aromat e përziera të parfumëve
E gazërat që vinin furishem
Nga gogësimat e dollibashëve
Rrethin ngushtuar e kishin
Dylberet e përvuajtur
Me çantat e tyre plot libra të trashë
Ku fjalës vrarë ia kishin bukurinë
Të mira ishin vetëm kollaret e gopçarëve
Që xhepat mbushur kishin me viagra
Dhe palltot e zonjave të harlisura
Me gjurmët e fshehura të moshës
Koblenz, 25 nëntor 2017
Kësaj poezie
Nuk i dhash emër
Se titulli je Ti
Perëndeshë e egër
Që pushton zemrat
17.12.2017
I.
Kur Ti më mungon
Në sy më varet malli
Ëndërrat nuk i zë gjumi
Trazohen valët e detit
E shkreptijnë rrufetë
Pastaj
Si i çmendur
Zbardh netët
Me portretin tënd
Fiksuar në mendje
E shpirti merr udhë
Mbi tehun e shpatës
Kur afër më vjen
Damarëve të zemrës
Bëhet rrëmujë
E filloj të jetoj
Me frymën tënde
Të ndjej
Pastaj
Frymëzohem
Digjem
Përvëlohem
Sulem
Tërbohem
E prapë
Më mungon
E prap
Më verbon
II.
Të duash është bekim
Më ke pas thënë
Një natë dhjetori
Po Ti
Kurrë nuk e mësove
Se unë lindur jam
Ditën kur i vranë
Zogjtë mbi qërshi
Veç pse kënduan
Këngë dashurie
Dhe mallkimi mori dhenë
Thonë se atë ditë
Është thinjur dielli
Thonë se atë çast
Është errësuar qielli
Thonë se atë natë
Ka lotuar hëna
Thonë se atë vit
Melodin e humbi kënga
17 dhjetor 2017
